Zakaz klaskania

W ostatnich dniach zdarzyły się dwie niezwykłe dyskusje. Przedwczoraj prof. R.Dawkins rozmawiał w Oxfordzie z anglikańskim biskupem R. Williamsem, a wczoraj, W.Chełstowski (Chełstowski LIVE) z redaktorem naczelnym “Przekroju” Romanem Kurkiewiczem. Doszło do konfrontacji: nauki z religią i “idei zarządzania systemowego” z “anarchią dobrych ludzi”. Najprościej byłoby zacytować doktorantkę biochemii Camille Bonomelli: “Nikt nigdy nie wygra tej debaty”. Czy chodzi jednak o zwycięstwo? W pierwszej z dyskusji zakazano widzom klaskania “by nie tworzyć wrażenia pojedynku gladiatorów” (G.W.). W drugiej klaskanie było niemożliwe ale nikt z komentujących na czacie nie odważył się zdecydowanie opowiedzieć, po którejś ze stron. W pierwszej doszło do przedziwnych kompromisów. Dawkins stwierdził iż nie jest w stanie udowodnić nieistnienia boga, choć uważa, że szanse są minimalne. Williams przyznał, że wierzy w teorię ewolucji ale podkreślił iż nie mówi ona nic o świadomości. W drugiej dyskusji pomimo skrajnych różnic przekonań rozmówcy przypieczętowali w finale (zapewne nie pierwszy raz) swoje przyjazne relacje i wzajemny szacunek.

Pomyślałby ktoś, że istnieje proste rozróżnienie DOBRO i ZŁO… Chcecie spróbować sił? Skoro ustanowiliśmy prawo zakazujące torturowania to czy powinniśmy go bezwzględnie przestrzegać czy w przypadku podejrzenia o to iż schwytany terrorysta może posiadać wiedzę o przyszłych zamachach zagrażających tysiącom ludzi, możemy uczynić odstępstwo? Czy należy wydać rozkaz zestrzelania uprowadzonego samolotu pasażerskiego biorącego kurs na ludne miasto? Czy należy spełnić żądania porywacza czy poświęcić osobę porwaną? Czy możemy pozwolić sobie na likwidację armii, granic, rządów gdy obok mamy komunistyczną Koreę Pn.? Co wybrać – bliskowschodnią prawdę “Nigdy nie spoglądaj w oczy wrogowi gdyż możesz dostrzec w nich przyjaciela” czy zrównoważony dialog, który koniec końców pozostawia rozmówców w punkcie wyjścia?

Najbardziej spodobał się mi – póki co – zakaz klaskania.