Liderzy internetu

Nie umiemy rozmawiać, umiemy mówić. Trudno pogodzić się z tym wnioskiem, ale to prawda. Przyglądam się obiegowi opinii jako pewnemu ogółowi i przyznam, że z sieciowej gęstwiny niełatwo wyłowić opinie unikalne (źródłowe), wartościowe, wiarygodne, wyróżniające się pośród pozostałych fachowością. Piotr VaGla Waglowski, Magda Zena Sadurska, Marcin Skubiszewski, Paweł Nogal. Czy słyszeliście te nazwiska? Mógłbym wymienić ich więcej.

Piotr VaGla Waglowski – (prawnik zajmujący się problematyką internetu) – od dłuższego czasu nawołuje ‘na puszczy’ o stworzenie portalu informacji publicznej. Uważa że powinna istnieć platforma zawierająca wszelkie dokumenty związane z pracami administracji państwowej. Uważa, że chcąc dokonać analizy dowolnego problemu trzeba biegać bo setkach miejsc aby zebrać i tak zwykle niepełne dane. Bieganie to wiąże się z ogromnymi stratami czasu, gdyż lanserskie strony polityków czy partii politycznych nie zawierają praktycznie informacji a jedynie notki pisane przez rozentuzjazmowanych piarowców. VaGla jest zwolennikiem standaryzacji formatów zapisu informacji publicznych udostępnianych przez organy administracji państwowej w sieci. (http://www.vagla.pl/)

Magda Zena Sadurska - (psycholog komunikacji i konfliktu) jedyna postać, której wypowiedź była jak halogen zapalony w ciemnościach debaty dotyczącej ACTA zorganizowanej w kancelarii premiera. Doskonale zorientowana w problematyce nastrojów społecznych i współcześnie silnie zarysowanej dysharmonii w relacjach ‘państwo – obywatel’. (http://magdazena.com/pl/)

Paweł Nogal (radca prawny) – świetnie definiujący istotę istnienia prawa w systemie demokratycznym, rozumiejący jego służebną rolę względem społeczeństwa.

Marcin Skubiszewski – niestrudzony analityk rodzimych problemów politycznych, umów i stosunków międzynarodowych. Znawca m.in. systemów wyborczych. (http://www.skubi.net//)

Dlaczego takie osoby nie nadają tonu debacie publicznej? Dlaczego wielu i wiele z nas w ogóle o nich nie słyszało? Odpowiedź jest przytłaczająca. Wiedza tych osób nie przypomina papu do którego przyzwyczaiły nas media. Przeciętny internetowy pędziwiatr nie wytrwa przy kompleksowych tekstach lub wypowiedziach tych ludzi zbyt długo.

Gdybym był prezydentem chciałbym mieć te osoby w sztabie swoich doradców, gdyż podchodzą z pasją do podejmowanych problemów. Nie szukają odpowiedzi wygodnych, analizują i wyciągają wnioski, z którymi można jedynie zgodzić się. Oczywiście nie generalizuję – każdy z nas posiada pewną pulę sympatii politycznych, światopoglądowych. Jednak wiem, że te sympatie nie stałyby się nadrzędnym elementem przedstawianych wniosków. Wyczuwam w tych osobach istnienie pozytywnego “społecznego egoizmu”, który polega na tym, że widzą osiąganie osobistych celów poprzez osiągnięcia niewybiórczo traktowanego ogółu. Są specjalistami i czują na sobie ciężar odpowiedzialności za autorytet nauki, którą się dzielą. Nie owijają w bawełnę – wskazują i nazywają problemy takimi jakimi są, nie szukają konfliktu. Działają praktycznie na zasadzie wolontariatu.

Szkoda byłoby zmarnować ich energię a stanie się tak niezbicie, gdy zostaną wchłonięci przez kipiel, którą jest polska sieć. Znikną w niej. Wciąż szukam sposobu na to by stworzyć system, który pozwoliłby takim ludziom działać na rzecz społeczeństwa ale tak aby ta praca nie kolidowała z ich zawodowymi obowiązkami. Szukam sposobu na to aby nie wiedząc o sobie nie dreptali po własnych śladach poruszając te same problemy. Szukam metod wzmocnienia ich oddziaływania. Być może potrzebna jest jakaś sieciowa korporacja.

Zetknąłem się z przewidywaniami mówiącymi o tym iż dojdzie do powolnego wypierania organów państwa przez inicjatywy społeczne. Państwo póki co utrudnia funkcjonowanie ludziom, którzy chcieliby działać na rzecz naszego kraju i współobywateli a jednocześnie nie chcą robić tego pod sztandarem konkretnej partii politycznej czy w ścisłej formule światopoglądowej. Jak nadać im znaczenia?

Dzisiejszy tekst powstał w wyniku konsternacji wywołanej dość powszechnie wyznawanym poglądem mówiącym o tym, że lud nie zawsze ma rację (nie wie co jest dla niego dobre) i lepiej by kierował nim ktoś odpowiedzialny (czyli subiektywnie dobrani politycy). Owszem, spoglądając na pozbawione liderów manifestacje czy parady ludzi z flagami, można odnieść wrażenie iż powierzenie im rozwikłania poważnych problemów ekonomicznych, prawnych czy socjalnych byłoby błędem. Jednak społeczeństwo to także jednostki, o których pozwoliłem sobie dziś wspomnieć. Jednostki, którymi nie trzeba troskliwie kierować, a raczej sama próba takiego kierowania mogłaby nadopiekuńczych narazić na śmieszność.

 

 

VaGla “Mała prowokacja”.

Magda Zena Sadurska (debata o ACTA)

Paweł Nogal (gość programu: wokół ACTA, o nowych przepisach, prawie itd)