Łatwe – nieprzyjemne

Być może spadną na mnie gromy za język czy raczej kiść ocen i porównań których zamierzam użyć ale poziom rezygnacji wymusza niestety potrzebę dodania kolorów treściom jak najbardziej normalnym. Chcąc zarysować pewien obraz społeczeństwa odwołam się do znanego powszechnie przykładu. Odbył się wczoraj pogrzeb “Madzi” (samo zdrobnienie “Madzia” używane przez żałobników wskazuje na jakiś rodzaj głębokiej poufałości, szkoda że odnoszącej się do istoty, która mówiąc delikatnie utraciła łączność ze światem realnym). Uczestnictwo zgłosiły setki ciekawskich, wśród których bliżej nieokreślony procent stanowili ‘współczujący szczerze’ i podobna część kanalii szukających podstaw do przywrócenia kary śmierci najlepiej z możliwością samodzielnego wykonywania. Ludzie ci pozwolili sobie odebrać matce prawo do obecności na pogrzebie. Ot, taki przejaw zbiorowej moralności, kołtuńskiej i ludowej by uniknąć słów dosadnych. Zabrakło jedynie normującego zjawisko ogólnopolskiego sondażu z pytaniem o prawa matki. Ale cóż, pozbawienie jej możliwości uczestnictwa w uroczystości będącej finałem tragicznych zdarzeń było jedynie przedłużeniem stanu relacji do których jak sądzę zdążyła przywyknąć w swoim całkiem niedługim życiu. Ostrożności nigdy za wiele. Jako choćby potencjalna zwyrodniała morderczyni, powinna uważać aby komuś zaangażowanemu w poszukiwania nie puściły nerwy. Nie pojmuję tego jak człowiek niesiony potrzebą pomocy, w przypadku stwierdzenia iż został zrobiony w konia, może przekształcić się w szukające zemsty zwierzę. Kilka razy zetknąłem się z żalem ludzi oszukanych, którzy stawali się bezradni wobec tego czego doświadczyli. Popadali w mniej lub bardziej głębokie przygnębienie, bezsilność, ich wizja pozytywnego (uczciwego) świata obracała się w ruinę. Nie dzwonili nawet po policję, bolała ich “ludzkość”. Fakt, widok cudzej krzywdy, wzbudza namiętną potrzebę osobistego poobijania mord sprawcom, jednak mam w sobie odrobinę życiowej mądrości – pochodzącej z własnych doświadczeń – która mówi mi: “nie zawsze przecież działamy z premedytacją, czasem po prostu tak układają się okoliczności, przeszłość jest strefą bezradności, przyszłość to wszechmoc, czyń przyszłość, nawet gdy nie możesz wynagrodzić strat spotkaj się z poszkodowaną osobą, powiedz jej że to nie jest jej wina, jej naiwności, że chcesz naprawić szkody, że chcesz wynagrodzić je czymś pozytywnym, “. Wiem, że to trudne i raczej nie należy oczekiwać otwartych ramion ale ten akurat rodzaj odwagi opiera się wyłącznie na pokonaniu całkowicie nieuzasadnionego wstydu gdyż wstyd świadczyłby o istnieniu motywu. Niejednokrotnie widząc ludzi wymawiających słowa “I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom” widzę mechaniczne pozytywki. Kroi się moje serce na myśl o tym, że gdyby bóg wziął sobie te słowa do serca, zmieniłby życia modlących się w pasmo nieopisanych cierpień. Być może ci ludzie już cierpią, więc jest im wszystko jedno ale dziwny to kraj w którym nawet pogrzeby stają się “uroczystościami” zwiększonego ryzyka.

Szczęściem w nieszczęściu jest to, że na ileś tysięcy Sosnowiczan, ta setka ciekawskich gapiów to jedynie ekstrema. Ta sama, która zbiera się pod sądami domagając się bardziej dotkliwej sprawiedliwości, ekstrema która wykrzykuje hasła niegodne istot ludzkich – ale co tu gadać o człowieczeństwie. Nie stanowi ona nawet 1/100 ogółu otaczających nas ludzi lecz to dla niej i z niej właśnie żyją media. To ekstrema najgłośniej krzyczy o braku realizacji politycznych obietnic i z powodu poczucia oszukania gotowa jest uśmiercać. Czy rzeczywiście została oszukana? Tą tezę niestety nietrudno zweryfikować ‘na niekorzyść’. Czy to jest “opinia publiczna” czy jedynie krzykacze? Odpowiedź nie jest trudna.

Blogi są w gruncie rzeczy wyrafinowaną częścią tej ekstremy, gdyż tworzą je w wielu przypadkach ludzie, którzy z powodu różnorodnych ambicji wyzbywają się wrodzonej obojętności i zabierają głos mniej lub bardziej przemyślany. Kiedy czytam analizę prawną (tzw. “porozumienia”) ACTA sporządzoną przez fotografa, rozprawę naukową na temat wydłużenia wieku emerytalnego spisaną przez człowieka który 50 lat przepracował pod ziemią, wizję “sześciopaku” roztoczoną przez piosenkarza, opracowanie dotyczące poziomu biedy sporządzone przez człowieka, którego odprawa wynosi pół miliona lub traktat o homoseksualistach autorstwa religijnego fanatyka, zastanawiam się – o czym my w ogóle mówimy? Jeszcze gdyby wyrażane opinie były jedynie subiektywną formą odniesienia się do problemu to w większości przypadków mamy do czynienia ze zmodyfikowanymi na potrzeby osobistej oryginalności cytatami. Jednemu pasuje Rybiński, drugiemu Balcerowicz a trzeciemu Rostowski więc dalejże mądrzyć się cudzym praktycznie kosztem. Tylko kategorie oceny… uznania… poparcia… “Dlatego że rozumiem?” czy “dlatego że głosowałem?” Co tu zresztą rozumieć? Kto normalny w naukowej debacie uczyni oręż z proroctw na temat odległej przyszłości? W słupkach i wykresach można dostrzec pewne prawidłowości ale świat zaczął kręcić się całkowicie własnym trybem i nikt nie dostrzegł w słupkach Wiosny Arabskiej, krachu finansowego i zapewne nikt nie dostrzega wojny w Iranie (której oczywiście równie dobrze może nie być). Nieprzewidziane zdarzenia wywierają olbrzymi wpływ na rzeczywistość. Wróżenie ze słupków jest w moim skromnym przekonaniu g… warte.
Ekstrema kreuje kierunki zainteresowania ogółu społeczeństwa. To ekstrema i jej symbiotyczny partner – media, tworzą eventy, newsy dnia i masę zdawkowego ścieku przy którym nikt rozumny nie zatrzyma się na dłużej bo takiego komfortu ów duet nie oferuje. Skutkiem: obieg opinii przeżarty ze wszech miar idiotyczną wścieklizną w trakcie gonitwy.

Gdzieś na marginesie uwagi, to najzwyklej pojmowane społeczeństwo – “ogół globalny” – tętni sobie cichym życiowym biegiem ale nigdy na tyle głośnym by konkurować z wspomnianymi “najgłośniejszymi”. Wsłuchując się w to tętno ludzkości można bardzo wiele usłyszeć. Takie błahe z pozoru sprawy jak relacje rodzinne, poczucie zadowolenia z wypłaty czy poziom akceptacji samych siebie, skomasowane, mogą bardzo wiele powiedzieć o reakcjach które wystąpią w przypadku różnego rodzaju działań dotykających ogółu. Tych danych nie ma w słupkach, tych danych nie uda się pozyskać oglądając TVN24 czy czytając Fakt lub Superekspress. Tych danych praktycznie nie ma nawet w blogach.

Przyszłość jest obszarem wszechmocy dla każdego i każdej z nas … nikt na stan przyszłości monopolu nie posiada. Czyż nie warte uwagi?

Przepraszam za rozmiary, ale skoro ktoś tu czasem zagląda to może i czegoś szuka. Staram się w poszukiwaniach pomagać a kartografia w epoce GPS nie jest dziedziną, którą zawsze można odtworzyć skrobiąc patykiem po piasku.