Średni Polak z niedowagą

Przerzucając kanały tv można często natrafić na programy o “grubasach”. Ilość tych produkcji jest na tyle spora że można odnieść wrażenie iż rzeczywiście w Polsce borykamy się z problemem przejedzenia. Gdzieś w wiadomościach – dla równowagi – słyszymy o akcjach typu “szklanka mleka” i dzieciach które nie wiedzą jak wygląda kanapka. To jak jest w końcu ? Jak to jest z tym “statystycznym Polakiem” ? Przejedzony czy głodujący ? Żyjący w euro-standardzie czy biedzie ? Uczciwym jest Polak czy złodziejem ?

Chcąc posiąść rzetelną wiedzę w tych dziedzinach nie możemy sugerować się ilością telewizyjnych programów kreujących skrajne (zazwyczaj) tezy, nie możemy zliczać liczby komentarzy za i przeciw pod wątkami na forach czy blogach. Osiągniemy w ten sposób wyłącznie cząstkowe dane nie mające wiele wspólnego choćby z tzw. reprezentatywnością. Chcąc rozwiązać problem typu “gruby/chudy” można użyć znacznie skuteczniejszej metody. Zestawić liczbę żywności pochłanianej w Polsce z jej zawartością kaloryczną i podzielić przez ogół mieszkańców. Wynik ukazujący liczbę kalorii spożywanych dziennie przez przeciętnego Polaka porównać z ‘normą’ konsumpcji np. opracowaną przez WHO (lub normami krajowymi innych państw) i sprawdzić czy dojadamy czy nie dojadamy. Takie statystyki są realizowane i jeżeli ktoś podrzuci jakiegoś linka to chwała mu za to.

Kwestie żywieniowe są oczywiście jedynie pretekstem do podjęcia nieco mniej cielesnej problematyki. Partie polityczne budują swój kapitał na naszych przekonaniach. Celowo radykalizują tezy zawarte w programach gdyż ‘tak robi się politykę’. Partia A poniesie na sztandarze hasło “Bieda” a partia B “Rośnie dostatek Polaków”. Postawiony przed wyborem przeciętny zjadacz chleba nie mający pojęcia o globalnej sytuacji oprze się na sobie, swoim otoczeniu oraz tym co zobaczy i usłyszy w telewizji. Poprze partię bliższą jego przekonaniom. Zupełnie inna sytuacja miałaby miejsce gdyby ‘statystyczny obywatel’ dysponował konkretnymi i obiektywnymi danymi. Widząc polityczne hasła popadłby w nie lada dylemat : “W Polsce nie można mówić o biedzie ale ten wzrost dostatku to też straszna lipa”.
Polityka broni się przed takim obrotem sprawy atakując propagandą z flanki i serwując nam np. ateizm lub pobożność. Obywatel oświecony w sferze bieda/bogactwo zapewne nie będzie zorientowany w każdej możliwej problematyce i jeżeli wyda się mu że jest np. “umiarkowanie wierzącym” usłyszy hasła związane z tolerancją seksualną, kulturową itd. itp. Ciuciubabka ta stanowi dość płodne źródło więc zostawmy ją.

Zorientowany Polak jak nietrudno ustalić posiadałby poglądy centrowe z lekkim odchyleniem na działania naprawcze w konkretnych obszarach. Jeżeli okazałoby się iż statystycznemu Polakowi brakuje w dziennym menu 1200 kcal to likwidacja problemu leżałaby wyłącznie w omówieniu różnych koncepcji rozwiązań i wyborze najlepiej rokującej (nie wchodźmy póki co w szczegóły polskich realiów:).

Conclusion :
Skrajności służą wyłącznie polityce która kształtowana przez speców od rynku reklamowego stała się tak wyrazista że całkiem nierealna. Czy potrzebuję patriotycznego zastrzyku ? Czy potrzebuję wiedzieć więcej o historii ? Czy potrzebuję autostrad ? Czy potrzebuję ślubów gejowskich ? Gdybym dowiedział się że wiedza historyczna w społeczeństwie jest na niskim poziomie poparłbym propozycję wsparcia nauczania tego przedmiotu, gdybym wiedział o tym że 90% Polaków już dziś ‘szusuje’ po szerokim asfalcie lub dzięki tranzytowi zarabiamy biliony euro poparłbym ideę rozwoju tego kierunku. Problemem nie byłoby również dokonanie wyboru między ‘rozwojem wsi’ a ‘rozwojem miast’ gdyż wiedza o tym że wsie potrzebują 15% czegoś tam a miasta marnują 5% czegoś innego mogłoby zmieścić się w programie jednej lub wszystkich partii tak jak ustalenie z jakimi problemami lub ulgami boryka się mała i duża przedsiębiorczość.

Media, kościół i “ludzkie smycze’ nie pogłębiają naszej świadomości o realiach. Wypaczają ją. Stanowią aktywną część systemu politycznej reklamy i taka postawa leży w ich interesie. Co można zrobić ?
Statystyki również nie są wolne od wad gdyż można je naginać np. wspierając bardzo wydajną ale małą grupę przedsiębiorców w celu zawyżenia wyniku ogółu. Jak przeciwdziałać zjawisku ?

Oddaję głos do studia.