“Podział po polsku” powinien trafić na listę UNESCO

Dlaczego nie ? Skoro oscypka wpisano na listę konsumenckich dóbr narodowych to dlaczego nie uhonorować typowej dla naszej nacji cechy charakteru ? W przeciwieństwie do góralskiego sera, potrzeba dzielenia występuje w całej Polsce i jest zjawiskiem zakorzenionym głęboko w naszej kulturze. Tworzeniem ciągle nowych linii podziału wyróżniamy się na mapie świata i bez wątpienia wpływamy na rozwój globalnej cywilizacji wywołując regularnie pytanie ” O co tym Polakom chodzi ?”. Jedynie Żydzi – prawdopodobnie przez długotrwale kontakty z Polakami – wypracowali podobny narodowy atut choć posiadający zasadniczy defekt : Światowy Kongres Żydów jest w stanie zgodzić się z władzami Izraela m.in w kwestii holokaustu co w przypadku polskim nie byłoby możliwe.

Nie podejrzewajcie mnie o to że zamierzam zawracać Wam głowę apelem o zbiorowe pojednanie i zgodę. Tak daleko nie posunę się, nie chcę podważać ponadczasowych narodowych wartości. Szukam sensu po prostu. Polska historia nie zna wydarzenia które nie posiadałoby przynajmniej dwóch oficjalnych wersji opracowanych przez najwyższej klasy ekspertów. Cud nad Wisłą, Powstanie Warszawskie, Solidarność, “Smoleńsk”. Wymieniać mógłbym równie długo co nazwiska znanych Polaków. Kilka razy już wspominałem o tym jak to niegdyś w zdzieranym kalendarzu odkryłem przewrotne bio gen. Berlinga. W skrócie życiorys mówił o silnych związkach generała z NKWD a jednocześnie zawierał notkę o jego chęci udzielenia pomocy powstańcom warszawskim za co wykreślono go z listy leninowskich VIPów. Stałem przez chwilę osłupiały przed tą informacją zadając sobie proste pytanie : “No to w końcu ch… czy nie ch.. ??”. Być może tak wygląda obiektywizm, nie wiem. Wiem że tekst wydał się mi wyjątkowo bezużyteczny gdyż pozbawiono go zwyczajowego podsumowania. Dziś spoglądam na rzecz nieco inaczej – prawdopodobnie miałem do czynienia z pierwszym normalnym kalendarzem opisującym nienormalną rzeczywistość.

“Jako mąż stanu był wielki lecz moralnie był zwykła szują”. “Jako mąż stanu był wielki, moralnie piękny ale do kościoła nie chodził” lub “Esbek ale porządny”. Jak można zauważyć człowiek nie jest monolitycznym klockiem na którego opisanie wystarczą 4 parametry – wysokość, szerokość, długość i kolor. Składowymi ocen naszych jestestw są : sposób prowadzenia się prywatnie, sposób prowadzenia się oficjalnie, dorobek życia pracowniczego oficjalny i nieoficjalny a wszystko rozciągnięte w serii zdarzeń stale wydłużającego się procesu naszego życia. Jak to w życiu – notoryczni mordercy bywają miłymi tatusiami, policjanci o wybitnej karcie dokonań służbowych urządzają w domach codzienne ćwiczenia z tłumienia protestów a zdarza się że były esbek uchyli drzwi staruszce. Jako naród kochający prawdę nie zamierzamy milczeć. Przedstawiamy ludzi takimi jakimi są. Leonardo da Vinci ? – wielki artysta, wizjoner i pedał. Aleksander Wolszczan ? – wybitny naukowiec astronom, laureat wielu światowych nagród, odkrywca i esbecki szpicel. Józef Piłsudski – wódz, narodowe bożyszcze, kurwiarz.

Z wyrażaniem prawdy nie mamy problemu. Gorzej z jej przyswajaniem. Dostając do wglądu dowolny felieton, tekst piosenki czy dokument mamy ustalone o nim zdanie – zazwyczaj określone na podstawie wiedzy o prywatnym życiu autora lub w przypadku ekstremalnym (kiedy takiej wiedzy nie posiadamy) na podstawie domniemań w tej materii. Ten sam tekst czytany przez zwolenników np. dwóch obozów politycznych zaprowadzi czytających do dość różnych wniosków – a dokładnie całkowicie sprzecznych. Powód wyjaśnić można technicznie : każdy z nich czytał wyłącznie te fragmenty które uzasadniały jego przekonanie lub dały się do owych przekonań naciągnąć. Dlaczego to robimy i co nam to daje ?

Czy zauważyliście związek stanu majątkowego z aktywnością domagania się prawdy (zwykle tej najgorszej) lub jej rozgłaszania ? Pozostawiając na boku takie pobudki jak medialność, interes ekonomiczny czy polityczny będące udziałem zaledwie garstki osób, głównym czynnikiem jest (była) …. bieda. Społeczeństwo jednakowo biedne nie dysponując materialnymi środkami zaznaczania swojej pozycji szuka majątku duchowego w słowie, wykształceniu, poczuciu godności, kulturze osobistej, prześciga się w “ludzkich gestach” – na czym żerują różnorodne indywidua. Przy deficycie tychże człek biedny wytwarza majątek niemożliwy do prześwietlenia i nazwa go religijnością lub patriotyzmem. Bronić owego wirtualnego majątku będzie pięścią, okrucieństwem, podłością ale i poświęceniem lub wiernością. Podział jest naturalnym skutkiem tego stanu rzeczy gdyż gwarantuje istnienie wśród “coś posiadających”. Podobnie “NIE BO NIE” daje gwarancję politycznego bytu – w końcu nawet racja nieuzasadniona ale zawsze racja.